“De Meiden” in de pers:

Artikel De Limburger zaterdag 9 juni 2018, tekst door Benti Banach. Foto Peter Schols

 

 

Vier dames die shockeren

Niets tegen kluchten, maar acteurs willen soms wat anders. Zegt dame op leeftijd Marlies Harings, die als regisseur afstudeert met een ‘hoe durf je’-toneelstuk.

Een leven lang werken met gehandicapten heeft Marlies Harings niet alleen veel voldoening geschonken, maar ook veel geduld geleerd. Een essentiële eigenschap voor een regisseur die het uiterste uit haar acteurs wil halen. Dat laatste is nodig voor een geslaagde uitvoering van De meiden van Jean Genet. Zware emotionele kost, zeker in vergelijking met de kluchten die meestal op de Limburgse amateurpodia te zien zijn. Harings („Ik wil mijn leeftijd niet in de krant, zeg maar dame op leeftijd”) studeert af als regisseur aan de Academie voor Woord en Gebaar in Hasselt.
Ze heeft niets tegen kluchten, speelde zelf in meerdere blijspelen, maar zoekt nu veel liever naar theater met een boodschap. Met Les Bonnes uit 1947 (in vertaling De meiden) van Jean Genet (op wie David Bowie zijn hit The Jean Genie baseerde) legt Harings de lat op behoorlijke hoogte.

Afstoten

„Toen ik tijdens mijn opleiding veel stukken moest lezen, bleef De meiden hangen. Waarschijnlijk omdat ik ben opgegroeid met één zus. Dat is continu aantrekken en afstoten. Dat herken ik uit mijn jeugd en dat zit ook in dit stuk bij de twee zussen, die als dienstmeid bij een rijke dame werken.” Harings had het bij haar examenuitvoering in Hasselt kunnen laten met acteurs van haar opleiding, maar waarom niet de grens over naar Nederlands-Limburg? „Toen kwam de vraag: maar wie wil dit spelen?” Beter gezegd: „Wie durft dit te spelen?” Van diverse regisseurs kreeg ze te horen: „Hoe durf je De meiden te regisseren?”
Ze kwam met allerlei amateuracteurs in contact, maar die waren niet gemotiveerd. Uiteindelijk vond ze ‘rijke dame’ Inger van Eldik in Maastricht en via de Limburgse Federatie voor Amateurtoneel ‘de dienstmeiden’ Yvette van den Essen en Rezie Vrancken uit Schinnen en Genhout. „Het is de eerste keer dat zij iets anders doen. Normaal doen ze alleen kluchten. Ze hebben er hard aan gewerkt om het kluchtige eraf te schaven, de overdreven emoties, de veel te mooie tekst. Een klucht is alleen buitenkant, een typetje.”

Vernedering

Het eindresultaat is een rollenspel waarin fantasie en werkelijkheid door elkaar lopen, waarin extreme emoties elkaar opvolgen. „Dit is voor de liefhebber, het gemiddelde publiek gaat liever naar een klucht”, beseft ze. Harings wil een schokeffect teweegbrengen, de vernedering, het sadisme uit het stuk  voor het voetlicht brengen. En de boodschap? „Ik wil laten zien hoe je vernederd kunt worden als je geen scholing hebt, als je niet de capaciteiten hebt als gevolg van het nest waar je uit komt. Dat is van alle tijden”, vindt Harings.
Vrijdag 8 juni, Theater Karroessel in Geleen en 16 juni Pitboel Theater in Sittard.

 

 

 

 


De Limburger http://digikrant.limburger.nl/html5/reader/production/default.aspx?…

11 juni 2018

 

RECENSIE ****

Grensverleggend toneel

DOOR PAUL WEELEN

Bijna is het theaterseizoen afgelopen. Wat fijn dat er dan nog een nieuw

gezelschap onder leiding van Marlies Harings-Damoiseaux een première

speelt en niet zo maar een. Wie De meiden van de Franse auteur Jean

Genet kiest als visitekaartje wil daarmee een statement maken. Een ander

gezelschap is in elk geval goed begonnen. In een uitverkocht Karroessel

Theater werd het enthousiast ontvangen.

De twee dienstmeiden van mevrouw spelen meester en knecht wanneer

de vrouw des huizes afwezig is. Zowel de echte als de gespeelde meesteres

is streng en meedogenloos. Niemand is onschuldig slachtoffer, ze zijn

allemaal moreel corrupt en liegen, onderdrukken en manipuleren

onophoudelijk. In deze poel van verderf nemen de twee meiden het

besluit de meesteres te vermoorden en wanneer ze daarin niet slagen,

pleegt een van hen zelfmoord.

Jean Genet is een auteur die graag tegen de haren strijkt en dat levert een

soortgelijk type theater op. Regisseuse Marlies Harings-Demoiseaux

plaatst het in een redelijk realistisch decor en brengt de spelers ertoe na

een aanvankelijk moeizaam begin zich helemaal te geven. Yvette van den

Essen, Rezie Francken en Inger van Eldik gaan heel ver om de betekenis

van het stuk tot uiting te brengen. Ze stoppen er energie en creativiteit in,

kennen de tekst op hun duimpje en houden tot het laatste moment de

spanning hoog.

Kleine versprekingen, verhaspelingen en misstapjes, het zij ze vergeven.

Inleven in personages die zo ver van doorsnee afstaan is niet makkelijk.

Ook de telefoon die niet in het decor paste, het zijn slechts randopmerkingen

over een productie die op zoveel vlakken fout had kunnen

gaan. Het stuk is uit 1947 en een dik zeventig jaar oude tekst kan wel wat

opfrissing gebruiken en de regie moet wat originele ideeën hebben om het

voor een hedendaags publiek spannend te houden. Dankzij de tomeloze

inzet van het kleine team is er een alleszins waardevolle voorstelling uit

gerold.

Dat maakt alleen maar nieuwsgierig naar de vervolgvoorstellingen van dit

jonge gezelschap. Dat er publiek en interesse is in dit soort ander theater

is gebleken. Nog te zien op 16 juni a.s. in het Pitboel Theater in Sittard.

De Limburger http://digikrant.limburger.nl/html5/reader/production/default.aspx?…

1 van 2 11-06-18 11:44

Wie:Een ander theatergezelschap Wat:De meiden Waar:Theater Karroessel

Wanneer:vrijdag 8 juni

 

De Limburger http://digikrant.limburger.nl/html5/reader/production/default.aspx?…